Mike Durrett: de Humor Gids
	Sander: de bloggende journalist
	MedGadget: de medische revolutie geblogd
	We make money not art: zinnige kunst
	Rick: de nucleaire computerhulp
	Popurls: alleen het populairste
	Jay is Games: de spellenspecialist
	Shiny Shiny: gadgets for girls

Het klinkt nogal morbide: een dodenlijst bijhouden, gewoon voor de lol. Maar voor Jade Walker (33) uit New York is The Blog of Death meer dan dat. Ze werkt al vanaf haar zeventiende in de journalistiek, en draait vooral nachtdiensten. In het Engels worden die wel 'graveyard shifts' genoemd. Een term die dateert uit de Victoriaanse tijd, waar mensen 's nachts op het kerkhof de wacht hielden voor het geval er iemand levend begraven was. Voor Jade betekent het vooral het schrijven van necrologieˆ´n, wat ze nu ruim zes jaar doet. Ook bracht ze de bundel 'Sex, Death and Other...' uit, met donkere poˆ´zie.

Wanneer schreef je jouw allereerste online bericht, en aan wie?
Mijn eerste e-mail schreef ik op een BBS in 1989. Mijn eerste doodsbericht ging over Trevor Goddard, een acteur en bokser, die op 7 juni 2003 stierf aan een overdosis drugs. Goddard was het meest bekend om zijn werk voor de televisieshow JAG op zender CBS. Op de site hebben inmiddels zestig mensen hun waardering voor hem uitgesproken.

Wat kun je vertellen over de geschiedenis van The Blog of Death? Hoe kwam de site tot leven?
In de vijf jaar dat ik bij The New York Times werkte, maakte ik elke nacht de pagina met doodsberichten. Door dit werk kwam ik in aanraking met de beste necrologieˆ´n die in dit land geschreven werden. Elk verhaal intrigeerde me. Na elk leven waar ik over las, wilde ik meer met mijn eigen leven doen. Na de aanslagen van 11 september 2001 ben ik twee jaar beziggeweest met berichtgeving over de oorlogen die erop volgden. Ook heb ik geschreven voor de Portraits of Grief: een verzameling necrologieˆ´n van de slachtoffers van de aanslagen. Als je meer dan duizend necrologieˆ´n maakt, dan heeft dat zijn uitwerking op je. Ik wilde meer mensen online herdenken.

Nadat ik in 2003 naar Seattle was verhuisd stuurde ik een necrologie-column naar een plaatselijke alternatieve krant. Ik schreef nog twee necrologieˆ´n die ze me hadden gevraagd te maken. Vervolgens wachtte ik een maand tevergeefs op antwoord. Toen ben ik zelf maar begonnen met necrologieˆ´n maken. Op deze manier kon ik mijn stijl aanscherpen en een reputatie opbouwen. Meer dan 1500 necrologieˆ´n later, pluk ik daar nu de vruchten van. The Blog of Death is ˆ©ˆ©n van de populairste necrologie-websites geworden, en ik maak er ook steeds meer voor The Associated Press.

Op je website noem je een aantal interessant hobbies, zoals hekserij en het bezoeken van begraafplaatsen. Je lijkt interesse te hebben in 'duistere zaken'. Hoe komt dat?
Ik zie mijn interesses niet echt als 'duister'. Begraafplaatsen zijn prachtige, vredige plaatsen, waar iedere gedenksteen een verhaal vertelt. Over hekserij: ik ben jaren geleden al uit de bezemkast gekomen. Traditionele heksen zijn helemaal niet zo duister. Het zijn gewoon mensen die geloven in de kunst van magick, het 'buigen' of veranderen van de krachten van de natuur om ze voor jou te laten werken.

Ja, ik werk liever 's nachts dan overdag. En ik verzamel gargouilles in plaats van Hello Kitty beeldjes. Maar ik omarm ook de 'lichtere' kant van het leven. Ik lees huwelijks-aankondigingen en romantische boeken. Als ik een zwerfkat vind in de buurt van mijn huis, dan adopteer ik hem en verwen ik hem tot en met. Ik hou ook van koken en vrijwilligerswerk, en ik breng zo veel mogelijk tijd door met mijn partner.

Je komt vaak in aanraking met het onderwerp 'dood'. Denk je daardoor veel aan het moment dat je zelf doodgaat? Word je daar soms niet bang van?
De dood is een natuurlijk onderdeel van het leven. Een onvermijdelijk deel, en ik zou niet weten waarom ik er bang voor moest zijn. Dat gezegd hebbende, geloof ik dat iedereen zich erop moet voorbereiden. Ik heb dat in ieder geval gedaan. Ik heb mijn testament opgesteld, en alles geregeld. Ik heb mijn eigen necrologie geschreven en ik heb vrede gesloten met alle vrienden en familie die veel voor me betekenen. Het belangrijkst is dat ik mijn leven elke dag optimaal leef. Als het einde komt, zal ik nergens spijt van hebben.

Ben je wel eens verdrietig, als je voor je weblog schrijft?
Soms. Ik heb meerdere necrologieˆ´n geschreven over mensen die veel voor me hebben betekend. Maar schrijven helpt me ook om hen los te laten. Door hun levensverhaal te publiceren op het web, zorg ik dat ze niet vergeten zullen worden. Het geeft anderen ook de kans om een eigen huldeblijk neer te zetten. Tot nu toe hebben meer dan 20.000 mensen dat gedaan.

Je hebt veel necrologieˆ´n gemaakt. Zijn er daardoor dingen die je zelf nog zou willen doen in dit leven?
Absoluut! De mensen over wie ik schrijf blijven me inspireren. Als ik uit de beker van onsterfelijkheid kon drinken, of een deal kon maken met de Dood, dat zou ik daar geen moment over twijfelen. Er is zoveel in het leven dat ik wil doen, proberen, ervaren. En dus biedt ik mezelf iedere week een nieuw avontuur. Ik reis, ik leer talen, ik schrijf en lees. Ik proef nieuwe gerechten en luister naar nieuwe soorten muziek. Het leven is zo verschrikkelijk kort. Je moet er echt het meeste uithalen.

door: Wouter E. Nieuwenhuis